| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
همه کتابا رو زیر و رو میکنم چرا همه قد ذوقشون اینقده کوتاه شده تو توصیف اون؟!!!!!!!!! چرا حافظ اینقده عاجزه؟!!!! سعدی چرا الکنه؟!!!!! کو قدرت و صلابت مولانا؟!!!!!! سهراب چرا نتونست؟!!!!!!! همه واژه ها رو مرور میکنم هیچ کدوم هیچ کدوم رسا نیست چی باید گفت؟ باز هم باید به دنیای کودکی برگشت عاجزانه و ملتمسانه مثل اونوقتا که بعد از شیطنت ها خجول و شرمنده باز به دامنش برمیگشتیم سر به زانوش گذاشت دوباره لبخندش رو تقاضا کرد گوشه دامنش رو بوسید و گفت مادر دوستت دارم. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ یکی بود یکی نبود خدا تنهای تنها بود دلش میخواست کاری کنه شروع کرد به بازی با گل ها آدم درست کرد. توشون فوت کرد از روحش بعدش یه نیگا کرد یه آفرین به خودش گفت. خدا بازم تنها بود تنهای تنها. اونوقت یه تیکه از دلش رو تو بعضی ازون مخلوق ها به امانت گذاشت حالا خدا رو زمین بود اونایی که یه تیکه از دل خدا رو داشتن صداشون میکردن مادر. حالا همه دنیا مهربونی خدا رو به چشم میدیدن مفتی شهر داد زد آهای کافر!!!!!!! میخندم میدونم پیش خدا فقط همین کفر قیمتی رو دارم. خدایا همیشه کافرم نگه دار. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- اینهمه گفتم اما هیچ نتونستم بگم مرا ببخش روزت مبارک مادرم. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 3 تیر1387ساعت 9 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
گفتن سفر رفتی چیزی ننوشتی گفتم: سخت میشه گفت حتی سخت میشه دید که یکی باید باشه که بگه دیدنیها رو تو فقط ریگ میبنی صخره آهن های قراضه و یادی از فیلم های گیشه ای ابر قهرمان های ساختگی و افسانه ای. حالا میخوام بنویسم نه جزء به جزء ریز ریز یه چیزایی که تو ذهن مونده با ذهن بازی میکنه روح رو قلقلک میده اپیزودیک بقیه اش بمونه "" واسه یه وقت دیگه شاید"" ازون که همه خاطرات سفرم مال اونه بخاطر زبان الکن و ذوق کم وسوات اندکم عذر میخوام ============================================================= اشک تا چشم کار میکرد ریگ بود بیابون برهوت تو چند جاش آهن قراضه کاشته بودن اسمش تانک وضعیتش سوخته واسه فرشته سیاهپوش هل دادن اون تخت روان کمی سخت شده بود خواستم کمکش کنم قبول نکرد نیت کرده بود اونجا اینکارو تنهایی انجام بده چشای مهربون مرتضی دور و برو نگاه میکرد دنبال چی بود ؟ نیمدونم!! نگاهی به کوهها نگاهی به آسمون نم اشک رو تو چشاش دیدم =========================================== شط میگفتن شط لرزش تنش رو میشد دید وقتی نیگا میکرد به رودخونه به شط. گفتم: چی این تو رو مسحور کرده؟ وسعتش؟؟؟ زیباییش؟؟ خندید گفت: اینجا معبری بوده به آسمان!!!! نگاش کردم خندید گفت: سخت نگیر ازین جا خیلی ها راه اسمان در پیش گرفتن گفتم: غواصی بلدی؟ گفت: هی..... با شوخی گفتم: کوسه هم داره؟؟ چشاش خیس خیس شد!!!! ========================================== سهراب کاش سهراب بودم اهل کاشان سر سوزن ذوقی و میگفتم:"" چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید واژه ها را باید شست زیر باران باید رفت فکر را ، خاطره را، زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت دوست را زیر باران باید دید عشق را زیر باران باید جست رخت ها را بکنیم اب در یک قدمی است. لب دریا برویم تور در آب بیندازیم بگیریم طراوت از آب. بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم. پرده را برداریم بگذاریم که احساس هوایی بخورد""" رهایم نمیکند بغض اشک. ========================================== یاد یاران شب رسیده بود زدیم بیرون از قفس گفت: گیتی رو هم بیار.. گفتم: شاید !!!!!!! گفت: با من. گفتیم چرا تعریف نمیکنی ازون روزا........؟ گفت همه روزای خدا عین هم هستن مثل امروز مثل فردا گفتم: و آدماش؟ گفت: آدما هم خوبن شاید بعضی وقتا نمیتونن خوب بودنشون رو نشون بدن. اصرار کردیم بگو گفت: اول بزن گیتی رو عریان کردم صداش نکرده شده بود نمیخواست حرف بزنه دوست داشت بشنوه بهش گفتم: این لج کرده تو بگو گفت و گفت و گفت........... خیلی دلم میخواست اونایی رو که این با همه خوبیش ازونا با حسرت و غبطه یاد میکنه ببینم!!!! اون انگار ولی میدیدشون دخترک شیطون و همیشه خندون و ترسوی همراه حالا تو تاریکی یه گوشه دور وایستاده بود شونه هاش تکون میخورد وقتی نزدیکش رفتم همه صورتش پوشیده شده بود از اشک ========================================== عشق بازی شنیده بودم عاشقی رو ندیده بودم رو ویلچر نشسته بود عین کوه که هیچ کوهی پای رفتن نداره. میدیدم که ریگ های بیابون انگار آشنا دیدن عاشقونه میومدن روپاهاش پاهاش رو بوسه بارون میکردن اونوقت انگشتای ظریف و کوچیک عاشقی رو میدیدم که با شتاب ریگ ها رو از رو پاها کنار میزنه لج بازی عاشقانه ریگ ها سماجت عاشقانه انگشتا اشک تو چشام جمع میکنه. ========================================== خنده مستانه چقدر شادمانه اشک می ریزم چقدر خوشحالم که هیچ وقت با آدمایی ازین دست نامهربون نبودم همیشه یه جورایی دوستشون داشتم. به دلم میگم: هنوز بهت امیدی هست!!! دلم میخنده منم میخندم چشام به چشاش میفته داره میخنده دنیا مستانه میخنده از خنده اون. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 6 خرداد1387ساعت 7 بعد از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
قراره برم یه جایی که قبلا یه بار امتحانش کردم و اونجوری نبود که فکر میکردم گفتم قبل از رفتن اون سفر اولی رو بگم . چون فکر میکنم با توجه به همسفر ایندفعه ام تومنی یک میلیون تومن با هم توفیر داره. مدتها پیش قرار شد بریم به جایی که میگفتند جای غریبی است که ما نمیدانیم نمیفهیم. کنجکاوی حس غریب دونستن و لمس کردن اون چیزا وادارم کرد که منم همراه شم. جمعیتی بودیم 70-80 نفره و اتوبوسی که زوزه کشان ما را میبرد به دیار گرم گرم که نه داغ جنوب. از همان ابتدا به دلم ننشست اونجوری نبود که تو ذهن داشتم. راهنمای همراهمان معلوم بود از سر تکلیف شغلی اومده و عدم عشق به حرفای خودش رو همه احساس انسانی درک میکرد. شروع کرد به شعار دادن و نمیدانم چرا به نظرم میومد که خودش هم از کتابا و جزوه های شغلیش خونده هر چی رو که میگه. و ندیده یا حس نکرده گفته هاشو. وقتی به گرمای داغ جنوب رسیدیم راهنمای همراه غیبش زد انگار ماموریتش تموم بود. از حالا یکی دیگه جاشو گرفته بود این هم همه شباهتهاش به آنچه که تو ذهنم داشتم فقط لباسی بود که تنش بود و چفیه ای که به گردنش داشت و دیگر هیچ. شروع کرد به گفتن قبل از اینکه ازون روزا بگه شروع کرد به انکار این روزا و با دشمنی از جونای امروزی گفت دلم نیومد بیشتر از این همه آنچه رو تو ذهنم داشتم را تخریب شده ببینم کوله ام رو ور داشتم اومدم کنار خیابون و واسه اتوبوس های راهی داد زدم تهران؟ |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه 10 اردیبهشت1387ساعت 11 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
تلخ بودم و بهار را بهاری ندیدم شرمنده بهار. اکنون چشم هایم باز است از بهار ممنونم اکنون ماهیها دیگر در تنگ های بلوری این قفس های زیبا زندانی نیستند از بهار ممنونم دیگر گنجشک ها و قمری ها مدیون و وامدار آدم ها نیستند دیگر برای خرده نان های خشک منت آدم ها را نمیکشند طبیعت سفره خویش را بی هیچ منتی تقدیمشان میکند. از بهار ممنونم دیگر چوپان پیر تنها نگران حمله گرگ ها نیست دیگر شاخه نحیف نهال های کوچک زیر بار فراوان برف ها خم نمیشود نمیشکند سبز میشوند شکوفه میدهند از بهار ممنونم حالا عشاق میتوانند در ساحل دریای آرام غروب خورشید را به تماشا بنشینند بی هراس از سرما و موج این همه گفتم اما دیوانگی مجالم نمیدهد و فاش میگویم دلم برای زمستان روزهای برفی غرش بهمن دریای متلاطم طوفانی و ابهت کوهستان پوشیده از برف دلم . دلم تنگ است خداحافظ ننه پیر سرما. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 19 فروردین1387ساعت 11 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
باز دلم هواي كوهستان دارد. صداي پاي سكوت كه لالايي خواب هايت شود نواي ني چوپاني از دور دست ها. رژه ابرها نورافشاني ستاره ها. غرش برف هايي كه تاب ماندن ندارند. سقوط ميكنند. اين پايين اما سر و صداست هياهو در هم تنيده اند و تنها!!! لبخندهاي مصنوعي شايد ساعتي در اين هياهو بتوان خوش بود اما بعد حسي غريب گريبان احساست را ميگيرد. اين همه لباسهاي نو نورهاي تند و تيز فرياد هاي دست فروشان همه ميخندند دلم به حال ماهي هاي كوچكي ميسوزد كه خفقان گرفته اند براي نفس كشيدن سرهايشان را از آب بيرون مياوردند!!!!! من هم خفقان گرفته ام دلم ميخواهد براي نفس كشيدن سرم را در آب فرو كنم. آهاي كسي نيست دست آن پيرز ن وامانده از جمعيت را بگيرد؟ چه شده است؟ در قطب احساس مهرباني يخ زده است؟ دلم آتش جهنم ميخواهد شايد مهرباني برگردد آهاي بهار آهسته تر چنين شتابان كجا؟ سر راهت را ميگيرم شمشير سوالهايم را از رو برايت ميبندم چرا شكوفه هايت را از همه دريغ ميكني؟ چرا ياس هايت را به همه دنيا يكسان پخش نميكني؟ آهاي بهار آهسته تر چرا پسرك افغان سالهاست نتوانسته شكوفه هاي گيلاس را ببيند همه عيد براقي ميبيند اما برق كفش هايي كه واكسشان زده آهاي بهار آهسته تر چرا بهار همان دخترك گلفروش سر چهاراه براي خودش گلي بر نميدارد؟ چگونه به گلها طراوت ميبخشي؟ بگذار ننه پير و فرتوت سرما باقي بماند كه مهربانتر از توست كه پدر بهار با بارش برفها بهار را بر ميدارد راهي بالاي شهر ميشود و بهار چيزهايي ميبند كه برايش زيباست و پدر برفها را پارو ميكند. نگاه كن همه جا يكسان سفيد پوش ميشود غلط است كه هر بامش بيش برفش بيشتر بام كوچكشان اگر برف ندارد كوچه و خيابانشان مدتها در زير برف ميماند ننه پير سرما از خساست بي بهره است باز چشمهايم به ماهيها ميافتد باز دلم ميگيرد باز دلم هواي كوهستان ميكند صداي پاي سكوت نواي ني چوپان غرش بهمن .................. -مثلا پست گذاشتيم خير سرمون. خودمون كه خونديم ديديم بابا عجب تلخه اين. بعد به خودمون بعد به خودمون نهيب زديم كه اي بابا واقعا بهار اينقده تلخه و سياه؟ كلاهمون كه شده بود قاضي! حكم كرد كه نچ اينجوري هم نيست.شايد اون ماهيها اون دخترك و يه جرياني كه ذائقه ام رو تلخ كرده بودند عين زهر مار دست به دست هم دادن و اينجوري شد. ببخشين. شايد بعدا بدون تلخي از بهار بگم. اصلا يه پيشنهاد نخونين اينا رو. هر چند بايد اين توصيه رو اون بالا ميكردم نه اينجا. خدا بگو چيكارش كنه باعث تلخي اينروزامو. نميدونم چي بگم. راستي هميشه بيات بود ايندفعه پيشكي مبارك باشه پير تر شدن همه مون. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 27 اسفند1386ساعت 11 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
اول بگم كه اين داد و فرياد يه ديونه است. كه يهو از گلوش خارج شد. ميدونم همه هذيون ناپخته است و اين از همه ناپخته تر. اما خوب بايد داد ميزدم . والا خفقان ميگرفتم. ببخشين ضعف مفرط نوشته رو. شرمنده
يه روز يه شاخه گل پلاستيكي با رنگ و لعاب تند و تيز بوجود آمده از انواع عطراي صنعتي لابه لاي آهن و دود و هياهو و سر و صدا خودنمايي ميكرد خودشو تو آيينه نيگا ميكرد از خودش خوشش اومد كيف ميكرد كم كمك باورش شد خيلي زياد كه تنها گل روي زمين خودشه! يادش نبود رنگش مصنوعيه آب رنگه روغنه!! اينقده مست خودش شد كه يه بار به گل عاشق دشت پيله كرد دلش خواست با رنگ و لعاب مصنوعيش گل ساده و زيباي دشت و صحرا رو بي اعتبار كنه گل ساده اما ساكت و خموش فقط نيگا ميكرد يه ديوونه كه هميشه دلشو با ديدن گلهاي ساده صحرا به آسمونا ميبرد نتونست ساكت بمونه. يه بار يواشكي تو گوش شقايق ساده صحرا زمزمه كرد تو گل عاشق صحرا كجا و اين قطعه پلاستيك كجا؟ اما چون ديوونه بود يهو دويد وسط دشت رو كرد به ابرا آسمون درخت گل ها داد زد كه: آهاي همه عالم بدونين دل كبود شقايق رو با هزار هزار دسته گل پلاستيكي نبايد مقايسه كرد. سادگيش زيبايي معصوم توي چشاش چشاي دل ديونه ها رو پر ميكنه و ديوونه داد ميزنه كه "تا شقايق هست زندگي بايد كرد" |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه 16 اسفند1386ساعت 10 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
در هياهوي ضجه و رنگ هاي مشكي و پرواز زنجيرها
من به تو مي انديشم. به خودم نگاه ميكنم ميخواهم مطمئن باشم همانگونه هستم كه ميخواستي همان نوع پيراهن مشكي كه دوست داشتي همان نوع زنجير زدن لابه لاي گروه و بعد همه طول خيابان را با چشمانم ميكاوم. آنقدر با سماجت كه گدايان اين روزگار تكدي ميكنند. بايد تو را بيابم و لبخندت را. كه با هيچ چيز عوض نميكنم. من بر اين شرك شيرين شهادت ميدهم ميگويند زمين سرد است اما من داغ داغم تبدار تر از هميشه و تشنه در روز تشنگي تشنه نگاهت، لبخندت. و باز بر اين شرك شيرين شهادت ميدهم گاهي آنقدر به كناره هاي خيابان چشم ميدوزم كه زنجيرهاي همقطاران تنبيه ام ميكنند به تلافي اين شرك. تو را نمي يابم اكنون بغض همه وجودم را گرفته است عالم و آدم گريان فراغ اويند و من همچنان بغض نديدنت را دارم و باز بر اين شرك شيرين شهادت ميدهم جمعيت كه متفرق ميشوند راه مي افتم براي شكايت! دو زانو در برابرت مينشينم بوسه اي بر گونه ات و گلايه ميكنم شكايت نيامدي چرا؟ شب نميدانم خوابم يا بيدار ولي مي آيي با همان چشمان خيس با همان لبخند شيرين كه ميپرستمش و بر اين شرك شيرين شهادت ميدهم
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
تقديم به آنكه باعث پريدن شد و آنكه معناي پريدن است گفتند و دانستيم كه اگر نميگفتند و نميدانستيم هم توفيري نداشت آخر آمدن و رفتن آدم هايي از نوع ديوانه هذيان گو چه سود و زياني ميتواند براي هستي داشته باشد كه يادم بماند كه يادت بماند كه يادشان بماند بالا مي رويم بالا بالا وباز بالاتر يه كنجكاوي يه ذوق كودكانه عين يه قلقلك ملايم و دلنواز بارها مسيرهاي زيباتر دشوارتر ر ا بالا رفته بودم اما ميدونستم كه بايد با پاهاي خودم دو باره به پايين برگردم اما اينبار قرار بود پاهايم روي زمين بند نباشد. قرار بود بپرم اشتباه نكنيد نميخواستم پرواز كنم كه پرواز يعني اوج گرفتن بالا رفتن ميخواستم بپرم از بلندي به سوي پايين نوعي سقوط آياهمه سقوط ها اينگونه لذت بخش است؟ نميدانم وقتي خودت را بين زمين و آسمان معلق ميبني وسوسه شيطنت هاي كودكانه به سراغت مي آيد بر خلاف نظر آنكه تو را به اين سقوط هل داده و نامش ميشو د مربي دلت ميخواهد راهت را كج كني به طرف هر آنچه به تو گفتند خطرناك است. چشم هايت را ميبندي صداي زوزه باد ابرهايي كه چند روز ي بود ميخواستند مانع پريدنت شوند دوست داري همراه باد با آنها مسابقه بدهي پرنده اي با تعجب به اين موجود حيران و سرگردان و معلق در هوا نگاه ميكند و راحت بال ميزند دوست داري از بند چتر رها شوي ميشود بال زد؟ وسوسه امانت را بريده! وسوسه هاي شيرين رهايت نميكند كه زمين را زير پاهايت ميبني پايت كه به زمين ميرسد بغض همه گلويت را پر كرده است. چشم ها را با حسرت به بالا ميدوزي دوباره ميشود پريد؟ بالا را نگاه كن پرنده همچنان راحت بال ميزند دلت ميسوزد چشمانت نمناك. با خود ميگويي كاش پرنده بودم. ياد پاهايي ميفتي كه تا كمركش كوه بدرقه ات كرده اند پاهايي كه در ظاهر ناتوانند اما صاحبشان با همينها پرواز كرده است. با خود مي گويي كاش آدم بودم. |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه 2 بهمن1386ساعت 0 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
شب میشود
از همه روشناییهای مصنوعی و ساخته دست بشری باید دور شد حتی از لامپهای ضعیف کپر پیر مرد کویر نشین تا روشنایی های ساخته شده هست نمیشود روشنایی آسمان را به تمامی به نظاره نشست درون تاریکی به دل کویر دل می سپاریم. آسمان صاف صاف صاف ستاره ها گویی بالای سرت وسوسه دراز کردن دست و گرفتار کردن انها همیشه با توست. شکوه و ابهت آسمان حیرانت میکند. یکی داد میزند یکی آنجاست!!!!!! ستاره ای میبنی گداخته در مسیری در آسمان. چه شکوهی دلت میخواهد راز این سقوط شکوهمند را بدانی. و اینگونه هر چند دقیقه یکی صدا میزند و انگشت نشانه به سویی میگیرد
کم کم هم در خلسه این تابلوی زیبا فر رفته اند دیگر کسی فریاد نمیزندو شاید هر کس آرزویی به ذهن میاورد. و چرا همیشه آرزوها با آسمان پیوند خورده اند؟ میگویند هر شهاب ستاره ای است که میمیرد خدایا مرگ چه با شکوهست اگر در زندگی شکوهی باشد هوا کم کم روشن میشود و کویر با همه عظمتش دوباره پدیدار دل میگوید به دنبال شهاب بگرد عقل میخندد. همچنان تبدار صدای ماشین و کویر که دور و دور تر میشود خداحافظ پیر مرد کویر نشین. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 17 دی1386ساعت 0 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
|
|
|
بیدار میشوم هنوز تب دارم به گمانم.
تیغ آفتاب جسارت نگاه به آسمان را میگیرد. به زمین چشم میدوزم. پیر مرد درست میگفت چای داغ چسبید و من بیهوده هوس نوشیدنی سرد کرده بودم جای پاهایم روی شن های داغ. با خود میگویم کافیست در کویر کسی (راه بلد) باشد آنگاه هیچکس راه گم نخواهد کرد بادی می وزد همه ردپاها پوشانده میشود میفهمم هر کس باید راه خویش بجوید. آنسوتر در جایی که فکر میکنی حیات مرده است و هیچ نیست جز سکوت مرگ. کژدمی روی شن های داغ میدود. تعقیبش میکنی انگار وجودت را حس کرده می ایستد می ایستی راه می افتد به دنبالش میروی باز می ایستد و می ایستی دوباره راه میافتد به دنبالش میروی سرعتش را بیشتر میکند میایستی و نگاهش میکنی ک با شتاب میگریزد داد میزنی : دیوونه خودتی خوب میخواستم نیگات کنم. جوابت را نمیدهد لابد با خودش فکر میکند چگونه حدس زدم که به من گفت دیوانه؟ حیوان نمیداند تب دارم.
|
||
|
+
نوشته شده در جمعه 9 آذر1386ساعت 10 قبل از ظهر توسط ماني
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||